SafeSeaNet – CBM

Opis funkcjonowania NSSN

System Wymiany Informacji Bezpieczeństwa Żeglugi (SWIBŻ)- składowa Narodowego Systemu SafeSeaNet

System ten został utworzony przez Urząd Morski w Gdyni w związku z implementacją techniczna postanowień wynikających z  Dyrektywy 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego systemu monitorowania i informacji o ruchu statków uchylającej Dyrektywę Rady 93/75/EWG stając się częścią Narodowego SafeSeaNet (NSSN). Pozostałe składowe to system PHICS oraz wprowadzony pilotażowo National Single Window (NSW).

SWIBŻ, jako system, dzieli się na dwa segmenty, aplikacje – mapową oraz internetową.

Część WEB, tj. internetowa służy do wymiany informacji pomiędzy użytkownikami systemu SWIBŻ oraz do komunikacji  z Centralnym Systemem SafeSeaNet (notyfikacje, incydenty, zapytania).

SWIBŻ jako centralna aplikacja Narodowego SafeSeaNet pełni następujące funkcje:

  • Prezentowanie wszelkich danych z dostępnych źródeł(VTS, VTMS, VMS, radary, AIS-PL, hydro- meteo, RDF, bazy danych statków, itp.);
  • Prezentowanie danych z zewnętrznych systemów AIS(HELCOM, EMSA, NATO);
  • Wymiana i prezentacja danych z SSN;
  • Ocena ryzyka;
  • Wspomaganie zarządzania kryzysowego i wymiany informacji;

Wymiana informacji obecna w systemie SSN opiera się na EIS – European Index Server, sieci służącej do komunikacji użytkowników, obsługi ich zapytań i przesyłania odpowiedzi z innych źródeł. Wszelkie zapytania oraz odpowiedzi zwrotne są szyfrowane, a co za tym idzie – bezpieczne.

  1. Dostawca danych przekazuje je do Narodowego Systemu SSN, gdzie tworzona jest notyfikacja PortPlus (zbiór najistotniejszych danych dotyczących podróży statku) i wysyłana do Centralnego SSN. Centralny SSN przechowuje i rejestruje każdą notyfikację unikalnym numerem ShipCallId.
  2. Użytkownicy SSN mają możliwość zapytania o konkretną jednostkę/podróż za pomocą Narodowego SSN. Zapytanie skierowane jest do Centralnego systemu, który następnie kieruje je do odpowiedniego Narodowego SSN, a gdy uzyska odpowiedź w postaci komunikatu z danymi, przekazuje je do użytkownika który wystosował zapytanie. Cała procedura trwa poniżej 2 minut.

Schemat wymiany informacji pomiędzy różnymi Narodowymi Systemami SSN Krajów Członkowskich został przedstawiony na poniższym rysunku.

Przepływ informacji w systemie SSN

Rys. 1. Przepływ informacji w systemie SSN.

Do informacji przesyłanych za pomocą systemu SSN należą między innymi:

  • Dane jednostki;
  • Dane dotyczące podróży;
  • Notyfikacje HAZMAT – dane dotyczące ładunków niebezpiecznych;
  • Notyfikacje WASTE – Dane o odpadach;
  • Notyfikacje SECURITY – Dane o ochronie statków;
  • Notyfikacje BUNKERS – Dane o zasobach paliwa na burcie statku;
  • Dane dotyczące incydentów morskich;
  • Raporty MRS;

Na podstawie art. 91  Ustawy o bezpieczeństwie morskim z dnia 18 sierpnia 2011 r. ustanowiony został Narodowy System Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Informacji, zwany Narodowym System SafeSeaNet”. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie Narodowego Systemu Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Informacji, Narodowy system SSN składa się z:

  1. Infrastruktury technicznej, podzielonej na dwa podsystemy:
    • podsystem monitorowania ruchu statków, składający się:
      1. z radarów brzegowych bliskiego i dalekiego zasięgu,
      2. ze stacji brzegowych Systemu Automatycznej Identyfikacji (AIS),
      3. z Systemu Identyfikacji i Śledzenia Dalekiego Zasięgu (LRIT);
    • podsystem przekazywania informacji, składający się z:
      1. systemu kontrolno-informacyjnego dla portów polskich (PHICS), z wyłączeniem komponentu STCW zawierającego bazę dokumentów marynarzy,
      2. System National Single Window (NSW)
      3. Systemu wymiany informacji bezpieczeństwa żeglugi (SWIBŻ).
  2. Koordynatora SafeSeaNet, którego rolą są:
    • Wymiana informacji z użytkownikami SafeSeaNet Unii Europejskiej;
    • Natychmiastowa wymiana informacji z krajowymi użytkownikami systemu;
    • Koordynowanie przepływu informacji pomiędzy poszczególnymi użytkownikami;
    • Odpowiedzialność przed ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej;
  3. Krajowych użytkowników SafeSeaNet.